Hastalık Zordur, Gerçekten Zordur.

CengizCebi tarafından

Sağlıklı olduğumuzdan şikayet etmeyiz. “İyi” bir şeydir çünkü. Ağrı ya da acı duymamak, istediğimiz şekilde hareket edebilmek, işimizi gücümüzü yapabilmek, diğer insanların içinde normal bir şekilde bulunabilmek vb. daha pek çok şey öncelikle sağlıklı olabilmemize bağlı. Ancak sağlığa bundan yola çıkarak “hep iyi” gözüyle bakacak olursak onun zıddı olan hastalık da bu kez otomatik olarak “hep kötü” görülmek zorunda. Tabi burada ister istemez iyi ile kötü üzerinde biraz durmak gerekiyor.

Kişisel tecrübe olarak bir ağrı çektiğim sırada, özellikle şiddetli bir ağrı, bu türden şeyler konuşan olursa kesinlikle kovarım yanımdan. Yani o anlarda bunları düşünemez insan. O anlar bir an önce geçmesi istenen anlardır. Ya da en azından benim için böyle. Ama kendimizi iyi hissettiğimiz anlarda bunları düşünmekte fayda var.

İyilik deyince ilk aklımıza ya da daha doğrusu hissimize gelen şey, hoşumuza gitme, bizi mutlu etme gibi durumlardır. Hoşumuza giden şeye “iyi” demeyi çok seviyoruz. Bunların başında da sağlık geliyor tabi. Ancak şöyle bir ayrıma gitmek gerekir: Bazı şeyler peşinen hoşa gittiği halde daha sonra ya zararlı ya da yararsız olabilirler. Bazı şeyler de tam aksine peşinen hoşa gitmediği halde sonradan yararlı olabilirler. Bu “sonradan”ın ucu açık tabi. Ne kadar “sonradan” ise, bize hastalıklara dayanması o kadar güç geliyor. Hele bir de tüm bunları rastgele ve “pisi pisine” yaşadığımızı düşünüyorsak, hiçbir dayanak noktamız kalmıyor demektir.

Hiç olmazsa şunu -hiçbir ‘ama’ya mahal vermeksizin- rahatlıkla söyleyebiliriz: Ağrı, sızı vb. yaşamaksızın sağlıklı olmanın ne demek olduğunu fark etmiyoruz. Üstelik fark ettikten sonra dahi bu farkındalık çok uzun sürmüyor. İyileştikten çok kısa bir süre sonra “iyi olduğumuzu” tekrar unutuyoruz. İyi olmayı kendiliğinden ve normal bir şeymiş gibi algılamaya devam ediyoruz. Onun aslında çook büyük bir “iyilik” olduğunu ancak tekrar kötü olduğumuzda fark ediyoruz.

Garip bir şey gerçekten. Farkındalığı bu kadar hızlı bir şekilde kaybetmek ve tekrar edinmek için kötü olmak zorunda kalmak. Ne var ki durum bu. Hiçkimse hastalık anında bir hastaya “niye sızlanıyorsun, sağlığın kıymetini anlamak için bunları yaşaman şart” deme hakkına sahip değil. Bunu söylemek, acımasızlıktır. Ama biraz iyileştiği anlarda bunları konuşmak hem dayanma gücünün artmasına, hem de hiçbir şeyin “pisi pisine” olmadığını anlamaya yardımcı olabilir.

 

 

Reklamlar